Günbatımlarına özenip de günü batırdığında nice garip sînede, beni hatırlasın gözlerin. Ki günbatımlarında karardı hep gözlerim. Ve sözlerim, hep o karanlıkla vuslatta yankısını buluyordu, gecenin siyahını bürünüp titrerken. Hasretini kırbaç bilip, özlemini döverken yüreğimde; ellerimden sızan ter zerrelerinin merhamet çığlıklarını duysun kulakların. Sen, gözlerini kapat sãdece. Görmüyorsan; yokum zãten...
